Ga naar de inhoud
Lid van het Ettens Mannenkoor sinds 1992 – 34 jaar betrokken en trouw.
Ondanks zijn drukke bestaan als ondernemer in de horeca, liet Laurens zich – op uitnodiging van een zanger – overhalen om eens een repetitie van het Ettens Mannenkoor bij te wonen. Tijdens een bruiloft werd zijn interesse gewekt. Hij kwam kijken… en was meteen verkocht.
Zijn echtgenote Marita stelde daarbij één duidelijke voorwaarde: het werk mocht er niet onder lijden. En zo geschiedde. Op één van zijn twee vrije avonden kwam Laurens trouw naar Etten om te zingen. De andere schaarse vrije tijd was voor zijn gezin en voor het klussen – iets waar hij ook veel plezier uit haalde.
Laurens zong bij de bassen. Met zijn warme, donkere stem vormde hij een stevig fundament onder onze muziek.
Maar misschien nog belangrijker: hij bouwde aan vriendschappen voor het leven.
Laurens was een gezellige man, die hield van de derde helft. Hij was er altijd – trouw op repetities, concerten en bijeenkomsten. Samen met Marita sloeg hij geen contactmiddag over. Zijn aanwezigheid, betrokkenheid en warme persoonlijkheid maakten hem onderdeel van onze vereniging.
Tijdens de pauzes van de repetities was Laurens steevast buiten te vinden, op het terras bij Koster. Een sigaartje, een biertje erbij, en vooral: tijd voor een goed gesprek met zijn zangersvrienden. Altijd geïnteresseerd, betrokken en in voor een grap – precies zoals we hem zullen blijven herinneren.
Een bijzonder hoofdstuk in zijn koorleven was zijn deelname aan het project Sing! van Karl Jenkins in 2018. Hij reisde, samen met Marita, hun beide zoons en schoondochters, mee naar Amerika in het kader van het Karl Jenkins-project – een onvergetelijke ervaring voor hem en zijn gezin. Daar trad hij op in de wereldberoemde Carnegie Hall in New York – één van de meest iconische concertpodia ter wereld – een ervaring om nooit te vergeten.
Niet alleen binnen het Ettens Mannenkoor, maar ook bij de Saloonboyz’, waar hij eveneens met veel plezier deel van uitmaakte.
Toen je ziek werd, bleef er lange tijd hoop. Wat was het bijzonder dat je – samen met Marita en de kinderen – nog aanwezig was bij ons kerstconcert in ’s-Heerenberg. Je genoot zichtbaar van de muziek en was, zoals altijd, één van ons. Het deed iedereen goed om je daar weer te zien.
Vorig jaar mochten we nog een serenade brengen ter gelegenheid van jullie 42½-jarig huwelijk – een waardevol en dierbaar moment.
Helaas bleek de ziekte uiteindelijk te sterk. Tot op het laatst bleef je in contact met zangers van het koor – betrokken, zoals we je kennen.
Laurens, je stem zal verstillen, maar de klank van jouw aanwezigheid blijft.
Je zult ontzettend gemist worden.
